miércoles, 21 de octubre de 2026

Lectura SB 07.09.08 - Seattle 21 de octubre 1968




Prabhupāda
: . . . algo sobre las oraciones de Prahlāda Mahārāja.

brahmādayaḥ sura-gaṇā munayo 'tha siddhāḥ

sattvaikatāna-gatayo vacasāṁ pravāhaiḥ

nārādhituṁ puru-guṇair adhunāpi pipruḥ

kiṁ toṣṭum arhati sa me harir ugra-jāteḥ

( SB 7.9.8 )

Cuando el Señor Nṛsiṁha apareció —esta es la imagen que has visto— para matar a un gran demonio, Hiraṇyakaśipu. Hiraṇyakaśipu era un materialista muy poderoso y no creía en Dios. Generalmente, las personas materialistas no tienen la capacidad de comprender qué es Dios. Eso es lo habitual.

En el Bhagavad-gītā se afirma que bhogaiśvarya-prasaktānāṁ tayāpahṛta-cetasām ( BG 2.44 ). Bhoga. Bhoga significa disfrute de los sentidos, y aiśvarya significa opulencia, riqueza, bienes. Las personas que están muy apegadas a la gratificación de los sentidos y anhelan la opulencia material, bhogaiśvarya-prasaktānāṁ tayā, y por tal cosa, apahṛta-cetasām... apahṛta significa confundido; cetasām, conciencia. Estas personas piensan que, "Estas cosas me salvarán". Nunca piensan que tendrán que dejar atrás todas estas cosas, y que tendrán que irse solos.

Al igual que un pájaro que vuela por el cielo, debe dejarlo todo atrás y volar por sus propios medios. No hay ayuda externa. ¿Por qué un pájaro? Consideremos estos aviones, los aviones a reacción. Cuando estamos en el cielo, dejando la tierra, ya no podemos depender de nuestra fuerza terrestre. Si el avión es lo suficientemente potente, podemos volar; de lo contrario, corremos peligro.

De manera similar, las personas que son muy materialistas, piensan que esta opulencia, prestigio y poder material los salvará. No. Eso es confusión. Por lo tanto, Bhagavad-gītā dice, tayā apahṛta-cetasām. Apahṛta-cetasām significa cuya conciencia se ha confundido por estas opulencias materiales. Para tales personas, tayā apahṛta-cetasām, vyavasāyātmikā buddhiḥ samādhau na vidhīyate. Samādhi.

Samādhi significa concentración en el vyavasāyātmikā, niścayātmikā-buddhiḥ. Niścayātmikā significa estar firmemente convencido de que "solo la conciencia de Kṛṣṇa me salvará". Esta convicción no la pueden tener tales personas. ¿Qué personas? Aquellas que son demasiado sensuales y buscan la opulencia material.

bhogaiśvarya-prasaktānāṁ

tayāpahṛta-cetasām

vyavasāyātmikā buddhiḥ

samādhau na vidhīyate

( BG 2.44 )

Y vyavasāyātmikā buddhiḥ significa confianza. Vyavasāyātmikā buddhiḥ ekeha kuru-nandana. En el Bhagavad-gītā estudiaréis.

Ahora estamos recibiendo nuestro Bhagavad-gītā Tal Como Es . Así que Bhagavad-gītā y las Enseñanzas del Señor Caitanya y Śrīmad-Bhāgavatam . Todo lo que ya hemos impreso, estúdialo muy bien. Y creo que aquellos que son acosados ​​por esta junta militar, hoy he recibido una pista de un documento dirigido a Kārttikeya de que si un chico es certificado de que está dedicado al estudio de la conciencia espiritual o teológica... entonces no es llamado. Así que emitiremos un certificado, de buena fe. Ahora estoy admitido en su país como ministro de religión ordenado y de buena fe. Así que creo que puedo emitir el certificado. Así que esto será bueno.

Así que vyavasāyātmikā buddhiḥ. Vyavasāyātmikā buddhiḥ significa plena confianza en que la conciencia de Kṛṣṇa me salvará, y nada (más) puede salvarme. Esta plena confianza. Así que aquellos que son conscientes de Kṛṣṇa, su fe firme está en uno, Kṛṣṇa.

vyavasāyātmikā buddhir

ekeha kuru-nandana

bahu-śākhā hy anantāś ca

buddhayo 'vyavasāyinām

( BG 2.41 )

Avyavasāyinām significa aquellos que no están en la conciencia de Kṛṣṇa, aquellos que titubean, para ellos, bahu-śākhā, muchas ramas. Piensan: "Esto me salvará", "Esto me salvará", "Aquello me salvará", "Aquello me salvará". Pero aquel que se ha entregado completamente a Kṛṣṇa, sabe, y es seguro, que Kṛṣṇa lo salvará. Eso es todo.

Es muy fácil volverse consciente de Kṛṣṇa. Uno. Dios es uno. Dios no puede ser muchos. Dios es uno. De lo contrario, no hay significado de Dios. Dios significa, la definición de Dios significa que, "la persona o entidad que no tiene igual, ni superior". Nadie es superior a Él y nadie es igual a Él. Asama ūrdhva. Asama significa igual. Sama significa igual. Asama. No todos son iguales a Él. Nadie es igual a Él y nadie es superior a Él. Ese es Dios. Entonces Dios es uno. No puede haber muchos dioses, pero Dios puede expandirse en muchas formas. Eso es algo diferente.

Así que este Hiraṇyakaśipu no tenía confianza. Estaba pensando... estaba materialmente engreído, y pensaba que él era Dios. Cuando su hijo... afortunadamente, su hijo, Prahlāda Mahārāja, era un gran devoto, Vaiṣṇava, por la gracia de Nārada, y siempre estaba en la conciencia de Kṛṣṇa. Cuando estaba en la escuela, un niño de cinco años, y naturalmente, la escuela era una escuela atea... igual que hoy en día, en ninguna escuela, en ninguna universidad fomentan ningún estudio teológico. ¿Cómo se llama? Estado secular. Así que gradualmente nos estamos volviendo como ese Hiraṇyakaśipu. Pero Hiraṇyakaśipu intentó, Rāvaṇa intentó, Kaṁsa intentó existir sin Dios, pero no existieron.

Entonces nadie puede existir. Entonces este Hiraṇyakaśipu intentó protegerse por muchos medios materiales, pero cuando se mostró demasiado hostil hacia su inocente hijo devoto, entonces Kṛṣṇa apareció como Nṛsiṁha-deva, y Él tuvo mucho miedo, tanto miedo que todos los semidioses vinieron a apaciguarlo, pero Él gemía de ira. Así que también hay ira en Dios. Alguien dice: "¿Por qué Dios debería estar enojado?" No, Dios, hay ira.

En Dios todo está. De lo contrario, ¿de dónde surge la ira? Él es la fuente de todo, pero es absoluto. Su ira es tan buena como su misericordia. Esa es la diferencia. Cuando nos enojamos, no hay misericordia. La misericordia está muy lejos de eso. Pero Dios, Kṛṣṇa, por ser absoluto, ya sea que esté enojado o sea misericordioso, es el mismo.

La expresión «Dios es bueno» se refiere a que es bueno tanto enfadado como misericordioso. Esa es la diferencia. En el estado material contaminado, no solo Dios, sino también sus devotos, adquieren esa misma cualidad. A veces vemos que personas santas como Nārada y Śiva se enfadan y maldicen a alguien, pero esa maldición se convierte en bendición. Ese es el estado absoluto.

Entonces Hiraṇyakaśipu fue asesinado por Nṛsiṁha-deva, y todos estaban asustados, muy asustados porque "Dios se había aparecido con una apariencia tan temible, mitad león y mitad hombre, con cuatro brazos". Así que nadie podía apaciguarlo. Todos estaban asustados. Entonces Prahlāda Mahārāja, que era solo un niño de cinco años, recibió una petición: "Nṛsiṁha-deva se ha aparecido especialmente para tu protección. Así que intenta apaciguar al Señor".

Así que el niño estaba muy alegre. Así que estaba orando de esta manera que, brahmādayaḥ sura-gaṇa munayo 'tha siddhāḥ: "Veo aquí que hay tantas grandes personalidades como Brahmā, Śiva e Indra, Candra, todos grandes semidioses." Brahmādayaḥ sura-gaṇāḥ. Sura-gaṇāḥ significa semidioses; y munayo, "grandes personas santas, sabios, todos ellos están aquí." Y siddhya. Siddhya. Siddhya significa los residentes de Siddhaloka.

Hay un planeta dentro de este universo que se llama Siddhaloka. Siddhaloka significa que allí los habitantes están muy elevados. También son materialistas. Tampoco son espiritualistas. Pero aun así, están tan avanzados materialmente que la descripción es... aquí, en este planeta, volamos por el cielo en el espacio exterior con alguna máquina, pero allí, en ese planeta, Siddhaloka, las personas están tan elevadas, ya sea que lo llames material o espiritualmente... en realidad, son materialmente. Son materiales, que pueden volar por el cielo sin ninguna máquina. Sin ninguna máquina. Adonde quieran, pueden ir. Lo que quieran, inmediatamente... eso es yoga-siddhi.

Has oído hablar mucho de la publicidad del yoga. En realidad, cuando uno alcanza la perfección en el yoga, aṣṭa-siddhi-yoga, ocho tipos de perfección material, puede volverse lo más pequeño... más pequeño que el átomo. Puede salir de cualquier lugar. Lo encierras herméticamente, lo empaquetas, pero saldrá. Esto se llama animā-siddhi.

En realidad, sucedió en Benarés. Había un svāmī, su nombre era Trailuṅga Swami. Trailuṅga Swami, estaba vagando desnudo por la calle. El gobierno... no es una historia muy antigua, digamos que esto sucedió hace unos 150 años en Benarés. Así que era un yogui desnudo , y el gobierno no lo permitiría, la policía no lo permitiría. Así que fue arrestado y puesto bajo custodia tres veces, y tres veces salió. Entonces se hizo un hombre muy famoso, simplemente por exhibir una perfección del yoga . Eso significa que un yogui puede salir.

No solo Trailuṅga Swami, sino que también vimos al Sr. Chakravarti en un circo durante nuestra infancia, interpretando este papel. Estaba preparado. Primero, le ataron las manos y las piernas con fuerza. Luego lo metieron en una bolsa, que también sellaron. Después, con la bolsa, lo metieron en una caja. La caja se cerró con llave y se selló. Y salió de la caja, a la vista de todos. Lo vimos. Y de nuevo, lo vimos preparado de esa manera.

Así que yoga siddhi, estas cosas maravillosas están ahí. De manera similar, uno puede caminar sobre el agua. No se ahogará. Se vuelve tan ligero que puede flotar en el aire. Estas son... así que siddhya. Siddhya significa que las personas que residen en ese planeta, lo han obtenido automáticamente, al nacer en él... al igual que nacer en los países occidentales, América o Europa, eres más opulento que otros países materialmente. De manera similar, en Kṛṣṇaloka también, aquellos que están allí, son automáticamente todos amantes de Kṛṣṇa. De manera similar, hay muchos planetas diferentes, diferentes tipos de residentes. Nosotros... ¿qué conocimiento hemos obtenido?

Pero debemos adquirir conocimiento de las escrituras . Por eso, el Vedanta-sūtra dice: «śāstra-cakṣuṣat». Debes comprender que debes obtener tu conocimiento de las escrituras auténticas, no mediante la experimentación. El conocimiento experimental no puede ser perfecto porque nuestros instrumentos para adquirirlo son imperfectos. Por lo tanto, aunque los manejemos a la perfección, son fundamentalmente imperfectos. En consecuencia, no puedes alcanzar un conocimiento perfecto.

Si deseas alcanzar el conocimiento perfecto, debes comprender esta escritura autorizada. Así como aquí, en el Śrīmad-Bhāgavatam , comprendemos que existe Brahmā, o los semidioses, y el siddhaḥ. Por lo tanto, debemos aceptarlo. No puedes comprender estas cosas mediante el conocimiento experimental. Simplemente, tal como son. Por eso presento el Bhagavad-gītā Tal Como Es . Entonces lo comprenderás. Ese es el conocimiento, el conocimiento perfecto. De lo contrario, si interpretas, si no crees, entonces no lo obtendrás. No hay otra manera.

El mismo ejemplo. Como digo —y lo repito—, si quieres saber quién es tu padre, la única testigo es tu madre. La evidencia superior es definitiva. Si quisiéramos experimentar para determinar quién es tu padre, eso no es posible. Ese conocimiento experimental es imposible. Hay que aceptarlo. De igual modo, para el conocimiento perfecto del padre o del Ser Supremo, hay que aceptar la versión suprema de los Vedas. Entonces es perfecta.

Así que hay muchos planetas diferentes dentro de este universo y más allá de este universo, planetas espirituales. Keśava tuar jagata vicitra . La creación de Dios es muy variada. Así que no debemos pensar que esto es todo. Este es el conocimiento del Dr. Frog. El Dr. Frog sabe que "Este pequeño pozo lo es todo". No tiene conocimiento del Océano Pacífico. De manera similar, (riendo entre dientes) estos Dres. Frogs de este mundo material, están pensando que este planeta es todo, y 25,000 millas de altura en este planeta, eso es todo el espacio. No.

panthās tu koṭi-śata-vatsara-sampragamyo

vāyor athāpi manaso muni-puṅgavānām

so 'py asti yat-prapada-sīmny avicintya-tattve

govindam ādi puruṣaṁ tam ahaṁ bhajāmi

(Bs. 5.34)

Brahmā, la primera clase, la primera entidad viviente dentro de este universo, dice que panthās tu koṭi-śata-vatsara-sampragamyo vāyor athāpi manaso. Si tú, no hablando de estos aviones, sino si puedes preparar un plano del plano mental... igual que el plano mental, estás sentado aquí, puedes transportarte inmediatamente a diez mil millas de distancia o más, inmediatamente, en un segundo. Igual que yo estoy aquí en Estados Unidos, Los Ángeles, e India está a unas quince mil millas de este lugar. Pero inmediatamente, en un segundo, puedo pensar que estoy sentado en mi habitación allí. ¿Cómo es? La mente es tan poderosa. Solo mira.

Esto es práctico. Puedes transferir tu mente inmediatamente. Entonces, ¿cómo puedes compararte con estos aviones? ¿Pueden los aviones... aviones significa vāyu. Vāyu significa aire. Todo esto está en idioma sánscrito en las escrituras. Estas no son cosas muy nuevas. ¿Ves? Panthās tu koṭi-śata-vatsara-sampragamyo vāyor atha. Vāyu significa aire, y ratha significa avión. Entonces, ya sea por el avión... el avión no es tan rápido. Los aviones a reacción corren a una velocidad de quinientas millas o mil millas por hora, pero mi avión mental puede correr quince mil millas por segundo. ¿Ves? Y solo entiende, entonces, el espíritu, cuán rápido debe ser el espíritu.

Porque aquí, materia... hay materia: tierra, agua, fuego... luego aire. El aire es muy sutil. La tierra es tosca. El agua es tosca. Luego tierra, agua, fuego. El fuego es aún más sutil, pero tosco. Pero aún más sutil, el aire, y aún más sutil, el éter, y aún más sutil, la mente, y aún más sutil, el alma. ¿Lo ves? Entonces imagina que si la mente es tan fuerte que puede trasladarse de aquí a quince mil millas en un segundo, ¿cuánta más rápida y poderosa es el alma?

Así que estos yoguis, llegan a la plataforma del plano mental, velozmente. Los yoguis pueden transferirse. Hay muchos yoguis todavía, en la India, que temprano en la mañana viajan unos cuatro mil kilómetros en media hora y se bañan en cuatro peregrinaciones diferentes en media hora. Sí. Así que los poderes yóguicos son así... ¿qué yoguis hemos visto? Siddhaḥ, eso es siddhaḥ. Los semidioses, siddhaḥ... hay personas; no es una historia.

Entonces Prahlāda Mahārāja dice: «Estos semidioses, estas grandes personas santas, estos siddhas, ¿cómo se han vuelto tan poderosos?». Sattvaikatāna: estar situado en las modalidades materiales de la bondad. Si te colocas y te mantienes en las modalidades de la bondad, entonces obtienes cada vez más poder espiritual.

Y si te mantienes en los modos de la ignorancia y la pasión, entonces no puedes progresar. Tendrás que quedarte aquí o descender. Si te mantienes en los modos de la ignorancia, entonces descenderás incluso al reino animal. Si te mantienes en los modos de la pasión, entonces, como mucho, podrás quedarte en Europa y América, eso es todo. Pero si te mantienes en la bondad, entonces puedes ascender. Esto se explica en el Bhagavad-gītā. Ūrdhvaṁ gacchanti sattva-sthāḥ ( BG 14.18 ),

Aquellos que están en los modos de bondad, incluso si no están espiritualmente muy avanzados para poder entrar en el reino espiritual, irán en el estado superior del sistema planetario, como Siddhaloka, Janarloka, Maharloka. Ūrdhvaṁ gacchanti sattva-sthā madhye tiṣṭhanti rājasāḥ. Y en el sistema planetario medio... el sistema planetario medio, esta tierra está en el sistema planetario medio, el cielo también. Bhūr bhuvaḥ svaḥ. Estás cantando el mantra Gāyatrī : bhūr bhuvaḥ svaḥ , estos están dentro del medio. Luego por encima de esto está Mahar, Jana, Tapa, Satya—cuatro. Tres y cuatro, siete arriba y siete abajo del sistema planetario.

Así que aquellos que están en los modos de bondad, son elevados al sistema planetario superior. Ūrdhvaṁ gacchanti sattva-sthā madhye tisthanti rājasāḥ jaghanya-guṇa-vṛtti-sthā. Jaghanya significa carácter muy abominable. ¿Lo ves? Comer tonterías, y guardar tonterías, hábitos tontos. Como poco más que los animales, eso es todo. Jaghanya-guṇa-vṛtti-sthā adho gacchanti tāmasāḥ. Están bajando, bajando, bajando, bajando. Estas cosas se explican allí.

Así que aquí, estos brahmādayaḥ sura-gaṇā, los semidioses encabezados por el Señor Brahmā y los siddhas y las grandes personas santas y yoguis elevados, ¿cómo se han convertido? Ahora, sattvaikatāna-gatayo vacasāṁ pravāhaiḥ. Lo explican fluidamente con palabras muy bellas, como una oración. Siempre que el nombre del Señor... El nombre de Kṛṣṇa es Uttamaśloka. Uttama, uttama significa selecto, de clase alta. En realidad, no de clase alta; es trascendental. Ut, ut significa "trans", y tama, tama significa "oscuridad", y śloka significa "versos". Así que uttamaśloka significa versos que no son de este mundo material.

Cuando leemos Brahma-saṁhitā, govindam ādi puruṣaṁ tam ahaṁ bhajāmi, estas palabras, estas vibraciones, no son de este mundo material. Estas son vibraciones trascendentales, por encima de este mundo material. Sattvaikatāna-gatayo vacasāṁ pravāhaiḥ. Y son tan sabios que con fluidez siguieron orando al Señor con uttamaśloka , sonidos trascendentales seleccionados. Pero nārādhituṁ puru-guṇair adhunāpi pipruḥ: pero aún, el Señor todavía no está apaciguado.

Aunque estas grandes personalidades presentaron sus oraciones en versos tan bellamente seleccionados y vibran de manera trascendental, aun así, no pudieron apaciguar al Señor. Y kiṁ toṣṭum arhati sa me ugra-jāteḥ... harir ugra-jāteḥ: "Entonces, ¿cómo es posible para mí, puesto que nací de un padre sumamente apasionado? Por lo tanto, mi cuerpo es sumamente abominable. He recibido este cuerpo de un padre abominable. Entonces, ¿cómo puedo complacer al Señor si ellos han fracasado?"

Este es Vaiṣṇava. No es orgulloso. No es orgulloso. Porque Brahmā, Lakṣmī y todos los semidioses y santos le han pedido: «Mi querido Prahlāda, inténtalo». Eso significa que es superior a todos los presentes; de lo contrario, ¿cómo podrían pedírselo? Es como si en una asamblea se le pidiera a alguien: «Por favor, guíanos», eso significa que esa persona, ese líder, es el más grande de todos.

Así que Prahlāda es aceptado como la personalidad más grande que Brahmā, que los semidioses, que los yoguis. Pero esta es la humildad, la mansedumbre. Esto es... en la Biblia también se dice que los humildes y mansos pueden entrar en el reino de Dios. Así que, desde su humildad, mansedumbre, él se expresa, se presenta diciendo: "Estas grandes personalidades no lograron apaciguar al Señor. ¿Cómo es posible para mí, que tengo este cuerpo nacido de un padre apasionado?". Esto es muy hermoso.

Así que Vaiṣṇava, Caitanya Mahāprabhu nos ha enseñado cómo debemos predicar esta conciencia de Kṛṣṇa. No se desanimen porque la policía esté obstaculizando, porque la gente se queje. Lo harán. Igual que... ¿por qué esta policía y este público? Este pobre niño inocente, de cinco años, porque estaba cantando, su padre se convirtió en su enemigo. Su padre, ¿qué decir de los demás? Así que es algo así. En cualquier...

Si intentas rastrear la historia del mundo, siempre encontrarás personas que, por seguir a Kṛṣṇa o a Dios, han sido perseguidas. Jesucristo fue crucificado; Haridāsa Ṭhākura fue azotado en veintidós mercados; Prahlāda Mahārāja fue torturado por su padre. Así que puede haber casos similares. Por supuesto, Kṛṣṇa nos protegerá. Así que no temas.

No teman si alguien los tortura o los molesta. Debemos seguir adelante con la conciencia de Kṛṣṇa sin dudarlo, y Kṛṣṇa nos protegerá. Si son torturados aún más, Kṛṣṇa aparecerá como Nṛsiṁha-deva y les brindará toda su protección. Todos ustedes son Prahlāda, representantes de Prahlāda. Mantengan su confianza en Kṛṣṇa, y Él los protegerá; sigan cantando Hare Kṛṣṇa.

Muchas gracias. (Los devotos hacen reverencias)

¿Alguna pregunta?

Tamāla Kṛṣṇa: ¿Cómo entramos en los modos de la bondad?

Prabhupāda: Simplemente intenten seguir los cuatro principios que hemos prescrito; nada de intoxicación, nada de juegos de azar, nada de sexo ilícito y nada de comer carne. Eso es todo. Esto es bondad. Esto es bondad. Estas prohibiciones están ahí. ¿Por qué? Solo para mantenerlos en la bondad. En cada religión...

Ahora bien, en los Diez Mandamientos también veo: «No matarás». Lo mismo está ahí, pero la gente no obedece. Eso es diferente. Ninguna persona religiosa... nadie puede ser religioso a menos que esté situado en los modos de la bondad. Una persona apasionada o una persona ignorante no pueden elevarse al plano religioso. El plano religioso significa estar en la bondad. Entonces lo entenderás.

En la plataforma de la bondad, puedes comprender el Bien Supremo. Si te encuentras en la plataforma de la ignorancia, si te encuentras en la plataforma de la pasión, ¿cómo puedes comprender el Bien Supremo? Eso es imposible.

Así pues, uno debe mantenerse en la bondad, y esa bondad significa que uno debe seguir las prohibiciones. Ya sea que sigas los Diez Mandamientos o estos cuatro mandamientos, es lo mismo. Eso significa que debes mantenerte en la bondad. El equilibrio debe estar en la bondad. En el Bhagavad-gītā se afirma: paraṁ brahma paraṁ dhāma pavitraṁ paramaṁ bhavān ( BG 10.12 ).

Arjuna aceptó a Kṛṣṇa como el Ser Supremo Puro. ¿Cómo puedes acercarte al Ser Supremo Puro sin purificarte tú mismo? Este es el primer paso para alcanzar la pureza, porque estamos contaminados.

Entonces, para purificarnos... ¿Por qué observamos el Ekādaśī? Para purificarnos. Brahmācārya tapasya, austeridad, penitencia, celibato, mantener la mente siempre en la conciencia de Kṛṣṇa, mantener el cuerpo siempre limpio: estas cosas nos ayudarán a mantenernos en la bondad. Sin bondad, no es posible.

Pero la conciencia de Kṛṣṇa es tan maravillosa que incluso uno se encuentra en los modos de la pasión y la ignorancia, al instante será elevado al plano de la bondad, siempre que acepte seguir las reglas y regulaciones y cante Hare Kṛṣṇa. Este canto de Hare Kṛṣṇa y el cumplimiento de las reglas y regulaciones te mantendrán intacto en la bondad. Ten la seguridad. Sin fallar. ¿Es eso muy difícil? ¿Eh? Está bien.

Madhudviṣa: Prabhupāda, ¿la aparición del Señor Nṛsiṁha-deva fue predicha en los śāstras, en los Vedas, o el Señor aparece cada vez que Sus devotos necesitan desesperadamente Su protección?

Prabhupāda: No. Generalmente se dice que siempre que hay discrepancias en el cumplimiento de los principios religiosos y siempre que hay demasiada prominencia de la irreligiosidad, en ese momento aparece el Señor. Yadā yadā hi dharmasya ( BG 4.7 ). Esto se afirma en el Bhagavad-gītā. Así que porque es... igual que tan pronto como hay alguna condición de disturbio en cualquier barrio o en cualquier parte de la ciudad, hay acción policial de inmediato.

Este es el reino de Dios, ya sea material o espiritual. Por lo tanto, todos deben obedecer la ley de Dios. Eso es religión. Religión significa... ¿qué quieres decir con religión? Religión significa... igual que un buen ciudadano. ¿Qué quieres decir con un buen ciudadano? Alguien que obedece las leyes del estado. Entonces, ¿qué es la religión? Religión significa obedecer las leyes de Dios. Eso es todo. Religión.

La religión no se puede fabricar, al igual que no se puede fabricar la ley. La ley la crea el Estado. No se puede fabricar la ley. Si dices: "He fabricado esta ley", ¿a quién le importa tu ley? De igual modo, la supuesta religión, la religión sin sentido, hay tantas fabricadas, ¿a quién le importa? Eso no es religión. Religión significa la ley de Dios. Dharmaṁ tu sākṣād bhagavat-praṇītam ( SB 6.3.19 ). Eso es religión. Tal como en el Bhagavad-gītā entendemos, Kṛṣṇa dice, sarva-dharmān parityajya mām ekaṁ śaraṇaṁ vraja ( BG 18.66 ): "Renuncias a todas las demás cosas. Simplemente te vuelves consciente de Kṛṣṇa". Esto es religión. Este es el orden; esta es la palabra.

Así que convertirse en conciencia de Kṛṣṇa, en conciencia de Kṛṣṇa, es volverse religioso, es permanecer en la bondad, es progresar y avanzar en la autorrealización. Todo está completo. No hay comparación entre ninguna religión y la conciencia de Kṛṣṇa. Podemos desafiar a cualquier religioso: "Vengan, vean, prueben y comparen". Así que el mismo anuncio: "Ustedes, '69s, igualen esto". Así que nadie puede igualar la conciencia de Kṛṣṇa, es tan hermosa.

Jaya-gopāla: ¿Qué tipo de ser vivo es Māyādevī?

Prabhupāda: ¿Hmm?

Jaya-gopāla: ¿Qué tipo de entidad viviente es Māyādevī?

Prabhupāda: Ella es Vaiṣṇavī. Es una gran devota de Kṛṣṇa. Pero ha aceptado una tarea ingrata: castigar. El policía es un servidor público sincero, pero ha aceptado una tarea que nadie aprecia. (Risas) Si algún policía viniera aquí, inmediatamente se sentirían perturbados. Pero él es un servidor público sincero. Esa es la posición de Māyā. Su deber es castigar a estos sinvergüenzas que han venido a disfrutar aquí. (Risas) ¿Lo ven? Pero ella es una servidora sincera de Dios.

Jaya-gopāla: ¿Esto es como una publicación?

Prabhupāda: Sí. Es un puesto, un puesto ingrato. Nadie da las gracias, todos se burlan. ¿Lo ves? Pero ella es una gran devota. Tolera y castiga. Eso es todo. Daivī hy eṣā guṇamayī mama māyā duratyayā ( BG 7.14 ). Ella solo quiere ver que "Te conviertes en consciente de Kṛṣṇa, te dejo", eso es todo. El asunto de la policía es que, "Te conviertes en un ciudadano respetuoso de la ley, entonces no tengo ninguna conexión contigo". Hasta ahora. "Y mientras no seas un respetuoso de la ley, te patearé tanto como pueda". Así que el asunto de Māyā es así.

Y nos quejamos: "¿Por qué pateas? ¿Por qué pateas?" "Sí, te patearé porque no eres consciente de Kṛṣṇa. Te haré consciente de Kṛṣṇa a base de patadas, patadas, patadas. Eso es todo. Ese es mi trabajo."

Nuestro trabajo es implorar, tṛṇād api sunīcena ( CC Adi 17.31 ). Nuestro método de predicación no es patear. Nuestro método de predicación es, dante nidhāya tṛṇakam (Caitanya-candrāmṛta 8.90), Tomando una hierba en los dientes, padayor nipatya, cayendo de rodillas, y kāku-śataṁ kṛtvā ca ahaṁ bravīmi, y adulándote cien veces, solo estoy presentando una cosa, "Conviértete en consciente de Kṛṣṇa". Ese es nuestro proceso.

Y Māyā, su proceso es diferente. Ella dirá: "¿Por qué deberías volverte consciente de Kṛṣṇa? Tú solo disfruta, y yo te daré una patada muy suave. Eso es todo." Y él acepta, "Sí, dale una patada y déjame disfrutar, pero no voy a ir con esas personas conscientes de Kṛṣṇa." (risas) ¿Lo ves?

En la práctica, el negocio de Māyā es el mismo que el nuestro, pero su proceso es diferente, nuestro proceso es diferente. A la gente le gusta su proceso. 

Śrī Caitanya-caritāmṛta Ādi-līlā 1.65-66

 




Śrī Caitanya-caritāmṛta Ādi-līlā 1.65-66



ঈশ্বরের অবতার এ–তিন প্রকার ।
অংশ–অবতার, আর গুণ–অবতার ॥ ৬৫ ॥
শক্ত্যাবেশ–অবতার—তৃতীয় এমত ।
অংশ–অবতার—পুরুষ–মৎস্যাদিক যত ॥ ৬৬ ॥

īśvarera avatāra e-tina prakāra
aṁśa-avatāra, āra guṇa-avatāra

śaktyāveśa-avatāra — tṛtīya e-mata
aṁśa-avatāra — puruṣa-matsyādika yata

Palabra por palabra

īśvarera — del Señor Supremo; avatāra — encarnaciones; e-tina — estas tres; prakāra — clases; aṁśa-avatāra — encarnaciones parciales; āra — y; guṇa-avatāra — encarnaciones cualitativas; śakti-āveśa-avatāra — encarnaciones investidas de poder; tṛtīya — la tercera; e-mata — de ese modo; aṁśa-avatāra — encarnaciones parciales; puruṣa — las tres encarnaciones puruṣa; matsya — la encarnación pez; ādika — etcétera; yata — todas.

Traducción

Hay tres categorías de encarnaciones de Dios: las parciales, las cualitativas y las investidas de poder. Los puruṣas y Matsya son ejemplos de encarnaciones parciales.

martes, 20 de octubre de 2026

Dhanvantari Swami - Citas

 







Ceremonia de iniciación - Seattle 20 de octubre 1968





Prabhupāda: ( kīrtana ) ( prema-dhvani )

Muchas gracias. (Los devotos ofrecen reverencias) (Pausa)

(canta) govindam ādi-puruṣaṁ tam ahaṁ bhajāmi (se repite 3 veces y los devotos responden)

Así pues, el movimiento de la conciencia de Kṛṣṇa significa acercarse a la Suprema Personalidad de Dios original, Kṛṣṇa. Esta es la conciencia de Kṛṣṇa. Directamente. Este es un don especial del Señor Caitanya. En esta era hay tantas anomalías, defectos en la vida del ser humano que gradualmente están abandonando la idea de la conciencia de Kṛṣṇa, o conciencia de Dios. No solo gradualmente la están abandonando, sino que ya la han abandonado.

Por lo tanto, el Vedānta-sūtra dice: athāto brahma jijñāsā. No es que estemos introduciendo un sistema religioso diferente. Es una gran necesidad de la actualidad. Porque decimos que ya sea que sigas las escrituras, la Biblia, o sigas el Corán o los Vedas, el objetivo es Dios. Pero en el momento actual, debido a la influencia de este Kali-yuga... Kali-yuga significa la era de la disputa y el desacuerdo. Así que en esta era la gente se siente avergonzada de muchas maneras.

La primera descalificación es que no viven mucho tiempo. La esperanza de vida promedio en India es de treinta y cinco años, y no sé exactamente cuál es la edad promedio aquí, pero en India la gente está superpoblada. No tienen esa inteligencia, o no les importó salir de India, colonizar. Todos fueron allí para explotar, pero nunca pensaron en explotar otros lugares. Esa es su cultura...

No intentan invadir la propiedad ajena. De todos modos, la situación de la India es muy precaria, porque han abandonado su propia cultura y están intentando imitar la cultura occidental, lo cual no pueden hacer debido a tantas circunstancias, y por lo tanto se encuentran... entre los cuernos de Escila y Caribdis. ¿Lo ves?

Así es esta época. No solo en la India; en otros países las dificultades son diferentes. Los problemas son distintos. Pero hay problemas, ya sea en la India, en Estados Unidos o en China. En todas partes intentan crear muchos planes para la paz mundial. Incluso en tu país, en Estados Unidos, no hay seguridad para hombres importantes como los Kennedy, ¿ves?

Cualquiera puede ser asesinado en cualquier momento y no se toma ninguna medida. Así que hay otro problema. En los países comunistas, gobiernan a los ciudadanos por la fuerza. Muchos rusos y chinos se están marchando de su país. No les gusta esta ideología comunista.

Así que hay problemas debido a esta era. Debido a esta era de Kali, hay problemas. ¿Y cuáles son los problemas? Los problemas son que en esta era la gente vive muy poco, su duración de vida es muy corta. No sabemos cuándo moriremos. En cualquier momento. Se dice que durante el reinado del Señor Rāmacandra, un brahmán...

(aparte) ¿No funciona?

...un brahmán se acercó al rey y le dijo: «Mi querido rey, mi hijo ha muerto. Por favor, explíqueme por qué un hijo muere en presencia de su padre». ¡Vaya responsabilidad la del rey! Un anciano padre se presentó ante el rey para quejarse: «¿Cuál es la razón por la que un hijo muere en presencia de su padre? Por favor, explíqueme».

Fíjense en la responsabilidad que existía entonces en el gobierno. El gobierno es responsable si el hijo muere antes que el padre. Naturalmente, el padre es mayor que el hijo, así que debe morir primero. Por eso existía un gobierno tan responsable. Ahora, en el mundo civilizado, cualquiera puede ser asesinado por cualquiera, pero a nadie le importa.

Así que la duración de la vida es muy incierta en esta era. En cualquier momento podemos morir. Pero esta vida, esta forma de vida humana, está destinada a una ganancia sublime. ¿Cuál es esa ganancia? Dar una solución permanente a la miserable condición de nuestra vida. En esto... mientras estemos en esta forma material, este cuerpo, tenemos que cambiar de un cuerpo a otro, de un cuerpo a otro. Janma -mṛtyu-jarā-vyādhi ( BG 13.8-12 ). Nacimiento repetido, muerte repetida. El alma es inmortal, eterna, pero cambiante, como uno cambia de ropa. Así que este problema no lo tienen en cuenta, pero es un problema. La vida humana está destinada a dar solución a este problema, pero no tienen ningún conocimiento, ni se toman muy en serio la solución de estos problemas.

Entonces, si tienes una vida larga, entonces hay una posibilidad de que conozcas a alguien, que encuentres alguna buena compañía que pueda darte la solución a tu vida. Pero eso también es imposible ahora, porque nuestra vida es muy corta. Así que prāyeṇa alpāyuṣaḥ sabhya kalāv asmin yuge janāḥ mandāḥ ( SB 1.1.10 ). E incluso la duración de vida que tenemos, no la estamos utilizando adecuadamente. Estamos utilizando esta vida como animales, simplemente comiendo, durmiendo, apareándonos y defendiéndonos. Eso es todo.

En esta época, si alguien puede comer con opulencia, piensa: «¡Mi deber del día ha terminado!». Si alguien puede mantener a una esposa y dos o tres hijos, se le considera un hombre de gran valía. ¿Lo ven? Está manteniendo a una familia. Porque la mayoría no tiene familia, no tiene ninguna responsabilidad. Estos son los síntomas de esta época.

Así que, aunque tengamos una vida corta, no nos lo tomamos muy en serio. Mandāḥ, muy lento. Igual que aquí, estamos predicando este movimiento de conciencia de Kṛṣṇa, nadie se toma en serio aprender o entender qué es este movimiento. Y si alguien está interesado, quiere que lo engañen. Quieren algo barato o algo barato para la autorrealización. Tienen dinero, quieren pagarle a alguien unas tarifas, y si les dice que, "Te daré un mantra y meditarás quince minutos, en seis meses te convertirás en Dios", esas son las cosas que quieren.

Mandāḥ manda-matayo. Manda-matayo significa conclusión muy tonta. No piensan que "¿La solución a los problemas de la vida se puede comprar pagando treinta y cinco dólares?". Se han vuelto tan tontos. Porque si decimos que para encontrar una solución a los problemas de la vida hay que seguir estos principios, "Oh, esto es muy difícil. Déjame pagar treinta y cinco dólares y lo solucionaré, encontraré una solución". ¿Lo ves?

Entonces quieren ser engañados. Se les llama manda-matayo. Y los estafadores vienen y los engañan. Mandāḥ... mandāḥ matayo... sumanda-matayo manda-bhāgyā ( SB 1.1.10 ). Manda-bhāgyā significa que también son desafortunados. Incluso Dios viene y se ofrece a sí mismo, "Por favor, ven a Mí", oh, no les importa. ¿Lo ves? Por lo tanto, desafortunados. Si alguien viene y te ofrece un millón de dólares, si dices: "No me gusta", entonces no eres desafortunado.

Entonces Caitanya Mahāprabhu dice que:

harer nāma harer nāma harer nāma eva kevalam

kalau desagradable eva desagradable eva desagradable eva gatir anyathā

( CC Adi 17.21 )

"Para la autorrealización, simplemente canta Hare Kṛṣṇa y verás el resultado." No. No lo aceptarán. Por lo tanto, es lamentable. Si estás ofreciendo lo mejor, el proceso más fácil, pero no lo aceptarán; quieren ser engañados. ¿Lo ves? Mandāḥ sumanda-matayo manda-bhāgyā hy upadrutāḥ. Y acosados ​​por tantas cosas: esta Junta de Reclutamiento, esta junta, aquella junta, esto, aquello, tantas cosas. Esta es su posición.

Vida corta, muy lenta, sin comprensión, y si quieren comprender, los engañan, los desdichados y los perturban. Esta es la situación actual. Da igual si naciste en Estados Unidos o en India, esta es la realidad.

Así que hay una gran necesidad de este movimiento, y estamos difundiendo este movimiento de conciencia de Kṛṣṇa, y esto es práctico, muy fácil y justo adecuado para esta era. No importa cuánto estés calificado. No importa. Cualquiera que haya sido tu vida pasada, simplemente vienes aquí, cantas Hare Kṛṣṇa con tu lengua —Dios te ha dado una lengua— y pruebas Kṛṣṇa- prasādam , el Banquete del Amor, y haces que tu vida sea exitosa. Un proceso muy fácil. Así que este es nuestro programa. Así que invita a todos a unirse a este movimiento, y se beneficiarán. Y lo verán en la práctica. Es sat... pratyakṣāvagamaṁ dharmyam ( BG 9.2 ).

En el Bhagavad-gītā se dice que este proceso de autorrealización es directamente perceptible. Directamente perceptible. Pratyakṣāvagamaṁ dharmyam. Así como cuando comes, puedes entender que estás comiendo, puedes entender que tu hambre se está satisfaciendo, puedes entender que estás obteniendo fuerza. Así que no necesitas un certificado. Tú mismo puedes entender que es algo maravilloso. Pratyakṣāvagamam.

Pratyakṣa significa directamente; avagamam . Lo entiendes directamente. Si meditas, en la llamada meditación, no sabes cuánto estás progresando. ¿Lo ves? Estás en el olvido. No lo sabes. Pero aquí, si cantas Hare Kṛṣṇa, lo sentirás directamente. Directamente. He recibido tantas cartas de estudiantes que me cuentan cómo lo sienten directamente. Es tan bonito.

Pratyakṣāvagamaṁ dharmyaṁ su-sukhaṁ kartum avyayam ( BG 9.2 ). Y es muy agradable de realizar. Canta, baila y come. ¿Qué más quieres? (risas) Simplemente cantar, bailar y comer ricas bolitas dulces, kachorī . Así que su-sukham. Y kartum avyayam. Al realizar, al practicar este proceso, es muy placentero, y avyayam. Avyayam significa que hagas lo que hagas, incluso si ejecutas el uno por ciento de este movimiento, eso es tu activo permanente.

Activo permanente. Si logras el dos por ciento, el tres por ciento, el cuatro por ciento... pero no esperes a la próxima vida. Termínalo, el cien por ciento. No es muy fácil de ejecutar, por lo tanto, termínalo. No esperes a pensar: "Voy a... dejar que termine en esta vida un cierto porcentaje de autorrealización, y en la próxima vida lo haré".

¿Y cuál es la prueba de la realización, de completar el porcentaje completo? La prueba es cuánto has aprendido a amar a Dios, Kṛṣṇa, eso es todo. Tienes tu amor —amas a alguien— pero si divides tu amor diciendo: "Amaré a este país y a mi sociedad, a mi novia y a esto y aquello", o a mi novio, "y trataré de amar también a Kṛṣṇa..." No. Eso también está bien. Pero si das predominio, todo el predominio, simplemente a amar a Kṛṣṇa, automáticamente amarás otras cosas, y tu vida será perfecta. Otros asuntos amorosos no serán negativos.

Como una persona consciente de Kṛṣṇa, no solo ama a su familia y a la sociedad; ama incluso a los animales, ama incluso a las hormigas, su amor es tan amplio. Es algo maravilloso. ¿Cuánto puedes amar? Cualquier cosa, en cuanto hay un malentendido, el amor se rompe. Pero el amor de Kṛṣṇa es tan sólido que nunca se romperá, y tu amor se expandirá universalmente. Es algo maravilloso. Y el amor que has recibido.

Simplemente has malgastado tu capacidad de amar en muchas cosas. Solo tienes que redirigirla a Kṛṣṇa, y cuando ames a Kṛṣṇa plenamente, verás que amas a tu país, a tu sociedad, a tus amigos, más de lo que amabas antes. Es algo maravilloso.

Así que únete a este movimiento de conciencia de Kṛṣṇa y sé feliz en esta vida y en la próxima. Si logras completar tus actos de amor hacia Kṛṣṇa en esta vida, entonces habrás cumplido al cien por cien. Si no, cualquier porcentaje que hayas realizado en esta vida permanecerá contigo. No se irá. Esto está asegurado en el Bhagavad-gītā, que śucīnāṁ śrīmatāṁ gehe yoga bhraṣṭo sañjāyate ( BG 6.41 ).

Quien no pueda completar este proceso de yoga al cien por cien, tendrá en su próxima vida la oportunidad de nacer en una familia rica o en una familia muy pura. Dos alternativas. Así pues, ya sea que nazca en una familia pura o en una familia rica, al menos su existencia como ser humano está garantizada.

Pero si no te unes a este movimiento de conciencia de Kṛṣṇa, no sabes cuál será tu próximo nacimiento. Hay 8.400.000 de especies diferentes de vida, y puedes ser transferido a cualquiera de ellas. Si te transfieren para convertirte en un árbol... como he visto en San Francisco. Dijeron que "este árbol lleva siete mil años en pie". Permanecen de pie en el banco durante siete mil años. A veces, los maestros castigan a los niños en la escuela diciéndoles: "¡Pónganse de pie en el banco!".

Así que estos árboles son castigados, "Levántense", por la ley de la naturaleza. Existe la posibilidad de convertirse en un árbol, en un perro, un gato o incluso una rata. Hay tantas vidas. No pierdas esta oportunidad de vivir como un ser humano. Perfecciona tu amor por Kṛṣṇa y sé feliz en esta vida y en la siguiente.

Así que esta iniciación... como muchos de nuestros estudiantes son iniciados, algunos de nuestros estudiantes serán iniciados esta noche. La iniciación significa la tercera etapa de unirse a este movimiento. La primera etapa es śraddhā, un poco de fe. Así como nuestros estudiantes van al mercado, cantan y mucha gente contribuye con dinero, alguien compra nuestro Back to Godhead . Este es el comienzo de la fe, "Oh, aquí hay un buen movimiento. Permítanme cooperar". Ādau śraddhā.

Entonces, si se interesa un poco más, viene aquí, a la clase, y dice: "Muy bien, veamos qué enseñan estas personas sobre la conciencia de Kṛṣṇa". Así que vienen. Esa es la segunda etapa. La primera etapa es la simpatía automática por este movimiento. La segunda etapa es unirse o asociarse con esto, con nuestras actividades. Como usted, que amablemente ha venido aquí. Me está escuchando. De igual manera, si alguien se interesa más o su fe está aún más avanzada, entonces viene; esa es la segunda etapa.

Y la tercera etapa es... ādau śraddhā tataḥ sādhu-saṅga atha bhajana-kriyā ( CC Madhya 23.14-15 ). Ahora bien, la iniciación significa el comienzo de las actividades. El comienzo de las actividades. Cómo uno puede desarrollar la conciencia de Kṛṣṇa hasta el estado de perfección, eso se llama iniciación. No es que la iniciación signifique terminado. Es la tercera etapa. Entonces la cuarta etapa será, aquel que es iniciado, si sigue las reglas y regulaciones, y si canta Hare Kṛṣṇa con un conteo fijo, entonces gradualmente todas sus dudas desaparecerán.

¿Cuáles son las dudas? Pedimos a nuestros estudiantes que se abstengan de la vida sexual ilícita, la dieta no vegetariana, la intoxicación y el juego. Estas cuatro cosas. Por lo general, estas cuatro cosas son muy comunes en la sociedad, especialmente en los países occidentales. Pero aquellos estudiantes que reciben la iniciación y siguen los cánticos, abandonan estas cuatro cosas con mucha facilidad y sin ninguna dificultad. Eso se llama anartha nivṛtti. Esa es la cuarta etapa.

La quinta etapa es que se fija, "Sí". Al igual que un estudiante, el Sr. Anderson, no lo he visto, pero simplemente asociándose con nuestros otros devotos, ha escrito que, "Deseo dedicar todo mi ser a esta conciencia de Kṛṣṇa". Esto se llama niṣṭhā, fijado. Tato niṣṭhā tato ruci. Ruci significa que tienen... tienen un gusto. ¿Por qué salen estos chicos? Este canto, tienen un gusto. Han desarrollado un gusto. De lo contrario, no están perdiendo el tiempo en vano. Están educados, han crecido. Así que gusto. Fijado, entonces gusto, tathāsaktiḥ . Cuando el gusto es, entonces apego. No puede renunciar a él.

Y... y... recibo tantas cartas. Algunos estudiantes, que no pudieron soportar a sus hermanos de crianza, se van, pero escriben: "No puedo ir. No puedo ir". Está capturado. ¿Lo ves? (ríe entre dientes) Umāpati ha escrito esa carta, diciendo que está en apuros, que no puede vivir... no puede vivir ni irse. Está en Dallas. ¿Lo ves?

No puede dejar la compañía, o por algún malentendido, no puede vivir con los hermanos espirituales. Pero eso es temporal. Eso se llama asaktiḥ, apego. Tathāsaktiḥ tato bhāva. Luego, gradualmente, aumenta, una posición extática, siempre pensando en Kṛṣṇa. Y luego la etapa de perfección, que ama a Kṛṣṇa al cien por cien. Así es el proceso.

Así que esta iniciación significa la tercera etapa de la conciencia de Kṛṣṇa. Quienes se inician deben recordar que tienen que seguir las reglas y regulaciones. Así como si un hombre quiere curarse de cierta enfermedad, tiene que seguir las indicaciones del médico, y eso le ayudará a recuperarse muy rápidamente. Por lo tanto, deben seguir estos cuatro principios de restricción y cantar al menos dieciséis rondas diarias, y gradualmente se afianzarán en esta convicción y tendrán apego y gusto, y entonces el amor por Kṛṣṇa surgirá automáticamente...

Está en el corazón de todos. El amor a Kṛṣṇa no es algo ajeno que estemos imponiendo. No. Está ahí, en todas partes, en cada ser vivo. Si no, ¿cómo lo estarían tomando estos chicos y chicas estadounidenses? Está ahí. Simplemente estoy ayudando. Como con las cerillas. Hay fuego, y uno puede ayudar simplemente frotando, eso es todo. Hay fuego. No se puede obtener fuego frotando dos palos si no hay esa sustancia química en la punta. Así que la conciencia de Kṛṣṇa está en el corazón de todos; simplemente hay que revivirla mediante esta asociación, esta asociación de la conciencia de Kṛṣṇa.

Así que no es ni difícil, ni impráctico, ni desagradable. Todo es maravilloso. Por eso, les pedimos a todos que acepten este generoso regalo del Señor Caitanya, el movimiento de conciencia de Kṛṣṇa y el canto de Hare Kṛṣṇa, y serán felices. Ese es nuestro programa.

Muchas gracias. (Los devotos hacen reverencias)

Dáselo. ¿Quieres preguntarme algo?

Joven: ¿Disculpe?

Prabhupāda: ¿Quieres preguntarme algo?

Joven: No.

Prabhupāda: Está bien. Ahora hazlo como yo lo he hecho. Sí. Tres veces eso. Una vez más, sí. Tócatelo en la boca. Sí. Toma un poco. Toma un poco de agua y lávate la mano. Sí. Tíralo. Eso es todo. Hazlo así. (devotos cantando) Este lado. Solo. Izquierda, sí. Canta Hare Kṛṣṇa.

namaḥ apavitraḥ pavitro vā

sarvāvasthāṁ gato 'pi vā

yaḥ smaret puṇḍarīkākṣaṁ

sa bahyābhyantara-śuciḥ

śrī viṣṇu, śrī viṣṇu, śrī viṣṇu

(Garuḍa Purāṇa)

(respuestas de los devotos)

Hazlo de nuevo. Así. Toma agua y luego... (ininteligible)... nama apavitraḥ... (repite el mantra, los devotos responden) Hazlo de nuevo.

(Prabhupāda recita mantras para el sacrificio de fuego, los devotos responden)

vande 'haṁ śrī-guroḥ śrī-yuta-pada-kamalaṁ śrī-gurūn vaiṣṇavāṁś ca

śrī-rūpaṁ sāgrajātaṁ saha-gaṇa-raghunāthānvitaṁ taṁ sa-jīvam

sādvaitaṁ sāvadhūtaṁ parijana-sahitaṁ kṛṣṇa-caitanya-devaṁ

śrī-rādhā-kṛṣṇa-pādān saha-gaṇa-lalitā-śrī-viśākhānvitāṁś ca


nama om viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya

bhūtale śrīmate bhaktivedānta-svāmin iti nāmine .


nama oṁ viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya bhū-tale

śrīmate bhaktisiddhānta-sarasvatīti nāmine


śrī-vārṣabhānavī-devī-dayitāya kṛpābdhaye

kṛṣṇa-sambandha-vijñāna-dāyine prabhave namaḥ

Mādhuryojjvala-premāḍhya-śrī-rūpānuga-bhaktida-

śrī-gaura-karuṇā-śakti-vigrahāya namo 'stu te

namas te gaura-vāṇī-śrī-mūrtaye dīna-tāriṇe

rūpānuga-viruddhāpasiddhānta-dhvānta-hāriṇe

namo gaura-kiśorāya sākṣād-vairāgya-mūrtaye

vipralambha-rasāmbhodhe pādāmbujāya te namaḥ

namo bhaktivinodāya sac-cid-ānanda-nāmine

gaura-śakti-svarūpāya rūpānuga-varāya te

gaurāvirbhāva-bhūmes tvaṁ nirdeṣṭā saj-jana-priyaḥ

vaiṣṇava-sārvabhaumaḥ śrī-jagannāthāya te namaḥ

vāñchā-kalpatarubhyaś ca kṛpā-sindhubhya eva ca

patitānāṁ pāvenebhyo vaiṣṇavebhyo namo namaḥ

namo mahā-vadānyāya kṛṣṇa-prema-pradāya te

kṛṣṇāya kṛṣṇa-caitanya-nāmne gaura-tviṣe namaḥ

pañca-tattvātmakaṁ kṛṣṇaṁ bhakta-rūpa-svarūpakam

bhaktāvatāraṁ bhaktākhyaṁ namāmi bhakta-śaktikam

él kṛṣṇa karuṇā-sindho dīna-bandho jagat-pate

gopeśa gopikā-kānta rādhā-kānta namo 'stu te

jayatāṁ, suratau, paṅgor, mamá, manda, mater, portón

estera, sarvasva, padām, bhojau, rādhā, madana, mohanau

(Sambandhādhideva Praṇāma)

dīvyad, vṛnda, araṇya, kalpa, drumādhaḥ

śrīmad, ratna, agāra, siṁha, asana-sthau

śrī śrī, rādhā, śrīla, govinda, devau

preṣṭhā, devī, sevya, mānau, smarāmi

(Abhidheyādhideva Praṇāma)

śrīman, rāsa, rasa, arambhī, vaṁśī, vaṭa, taṭa, sthitaḥ

karṣan, veṇu, svanair, gopīr, gopī, nāthaḥ, śriye, astu, naḥ

(Prayojanādhideva Praṇāma)

tapta-kāñcana-gaurāṅgi rādhe vṛndāvaneśvari

vṛṣabhānu-sute devī praṇamāmi hari-priye

hare kṛṣṇa hare kṛṣṇa kṛṣṇa kṛṣṇa hare hare

hare rāma hare rāma rāma rāma hare hare

Gracias. Ahora dame cuentas. Cuentas. Empezando por. Alguien.

(Prabhupāda recita mantras en un rosario, los devotos recitan japa )

Prabhupāda: ¿Cuál es tu nombre?

Bill: Bill.

Prabhupāda: Bill. Entonces su nombre espiritual es Vilāsa-vigraha.

Devoto: Vilāsa-vigraha.

Prabhupāda: Vilāsa-vigraha. Vilas vigrah. Vilāsa-vigraha.

Devoto: Vilāsa-vigraha.

Prabhupāda: Empieza desde aquí, gran cuenta. (cantando con cuentas) Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare / Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare. Este dedo no debes tocarlo.

De igual manera, a continuación. De esta forma llegas a este lado, comienza de nuevo desde aquí hacia este lado. Tus hermanos en la fe te enseñarán. Y hay diez tipos de ofensas que debes evitar. Eso te lo explicaré.

(aparte) ¿Tienes papel con esos diez tipos de delitos?

Devoto: Sí. Lo tengo en la hoja.

Prabhupāda: Inclínate.

(palabra por palabra, repitiendo Vilāsa-vigraha)

nama oṁ viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya bhū-tale

śrīmate bhaktivedānta svāmin iti nāmine

Canta Hare Kṛṣṇa y sé feliz. Gracias. Hare Kṛṣṇa.

Prabhupāda: Vilāsa-vigraha. ( japa )

Prabhupāda: ¿Su nombre?

Rob: Soy Rob.

Prabhupāda: Rob. Entonces su nombre espiritual es Revatīnandana. Revati, Revatī, nandana, nandan. Revatīnandana significa hijo de Revatī. Revatī era una de las esposas de Vasudeva, la madrastra de Kṛṣṇa. Y Balarāma era su hijo. Revatīnandana significa Balarāma. Revatīnandana dāsa brahmacārī, tu nombre.

Canta comenzando desde aquí, y luego así sucesivamente. Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare / Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare. Luego siguiente. De esta manera, vienes por este lado, de nuevo comienza desde aquí. Tus hermanos espirituales te enseñarán. Inclínate. Ahora inclínate.

(Palabra por palabra, con Revatīnandana respondiendo)

nama oṁ viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya bhū-tale

śrīmate bhaktivedānta svāmin iti nāmine

Ahora toma tus cuentas. Comienza. Recita.

( japa ) (canto con cuentas de rosario del devoto)

Prabhupāda: ¿De qué está hecho esto? ¿De metal? ¿Por qué pesa tanto?

Joven: Es una semilla, Swamijī.

Prabhupāda: ¿Ah, es una semilla? ¿Qué es esa semilla?

Joven: No lo sé. Una semilla grande.

Prabhupāda: Es muy pesado. Como una bala. Bala de Kṛṣṇa. (risas) ( japa )

Prabhupāda: Entonces tu nombre espiritual es Śrīmatī dāsī. Śrīmatī. Srimati. Śrīmatī dāsī. Śrīmatī significa Rādhārāṇī.

Śrīmatī: ¿Qué significa?

Prabhupāda: Śrīmatī significa Rādhārāṇī. Entonces Rādhārāṇī dāsī significa que eres sirvienta de Rādhārāṇī. No creas que eres una sirvienta de este mundo. (risas) Es muy afortunado ser sirvienta de Rādhārāṇī. Sí. Entonces Śrīmatī dāsī, tu nombre.

Entonces cantarás comenzando desde aquí, Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare / Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare. Luego siguiente. De esta manera ven por este lado y comienza de nuevo. Dieciséis rondas como mínimo.

(palabra por palabra, con Śrīmatī repitiéndose)

nama oṁ viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya bhū-tale

śrīmate bhaktivedānta svāmin iti nāmine

Prabhupāda: Muy bien. Toma. Sé feliz.

Śrīmatī: Hare Kṛṣṇa.

Prabhupāda: Entonces, ¿dónde está ese documento, los diez tipos de delitos? ¿Dónde está ese documento?

El canto consta de tres etapas.

(aparte) ¿Qué es eso?

Joven: Es un dibujo que ella hizo.

Prabhupāda: ¿Ah, has dibujado esto? Bien. Muy bonito. Muchas gracias.

Jāhnavā: Con tu bendición, ¿le darías esto a Sharon? ¿Le darías esto a Sharon con tu bendición?

Prabhupāda: ¿eh?

Jāhnavā: ¿Le darías esto a Sharon con tu bendición?

Prabhupāda: Yo... yo no...

Devoto: Śrīmatī Dāsī.

Prabhupāda: Oh. Śrīmatī Dāsī.

Śrīmatī: Gracias.

Prabhupāda: Es una presentación. (risitas)

Madhudviṣa: ¿Śrīla Prabhupāda? ¿Debo leer los diez delitos?

Prabhupāda: Sí.

Madhudviṣa: Los tenemos aquí.

Prabhupāda: Ya verás. Sigue leyendo.

Madhudviṣa: ¿Debo leerlo?

Prabhupāda: Sí, usted lee.

Madhudviṣa: "Las diez ofensas que se deben evitar al recitar el mahā-mantra. Número uno: Blasfemar contra el devoto del Señor."

Prabhupāda: Ahora, intenten comprender. Ningún devoto del Señor debe ser blasfemado. No importa en qué país. Así como el Señor Jesucristo es un gran devoto, e incluso Mahoma también lo es. No se trata de que nosotros seamos devotos y ellos no. No piensen de esa manera. Cualquiera que predique las glorias de Dios es un devoto. No debe ser blasfemado. Deben tener cuidado.

¿Entonces?

Madhudviṣa: "Número dos: Considerar al Señor y a otros semidioses al mismo nivel o asumir que hay muchos dioses."

Prabhupāda: Sí. Al igual que hay muchas tonterías, dicen que los semidioses... por supuesto, no tienes relaciones con semidioses. En la religión védica hay cientos y miles de semidioses. Especialmente se dice que o adoras a Kṛṣṇa, o al Señor Śiva, o a Kali, es lo mismo.

Esto es un disparate. No deberías, quiero decir, ponerte al mismo nivel que el Señor Supremo. Nadie es superior al Señor. Nadie es igual al Señor. Por lo tanto, esta igualdad debe evitarse.

¿Entonces?

Madhudviṣa: "Número tres: Descuidar las órdenes del maestro espiritual."

Prabhupāda: Sí. Las órdenes del maestro espiritual deben ser como tu vida y tu alma. Entonces todo quedará claro.

¿Entonces?

Madhudviṣa: "Número cuatro: Minimizar la autoridad de los Vedas."

Prabhupāda: Sí. Nadie debería menospreciar las escrituras autorizadas. Esto también es una ofensa.

¿Entonces?

Madhudviṣa: "Número cinco: Interpretación de los santos nombres de Dios."

Prabhupāda: Sí. Ahora, al igual que cantamos Hare Kṛṣṇa, como el otro día un chico dijo: "un símbolo". No es simbólico. Kṛṣṇa. Cantamos "Kṛṣṇa", dirigiéndonos a Kṛṣṇa. Hare significa dirigirse a la energía de Kṛṣṇa, y oramos diciendo: "Por favor, involúcrame en Tu servicio". Eso es Hare Kṛṣṇa. No hay otra interpretación.

Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare / Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare. La única oración es: «Oh energía del Señor, oh Señor Kṛṣṇa, Señor Rāma, por favor, involúcrame en Tu servicio». Eso es todo. No hay otra interpretación.

¿Entonces?

Madhudviṣa: "Número seis: Cometer pecados aprovechándose del poder del canto."

Prabhupāda: Sí. Ahora, con esta iniciación, a partir de este día, tu cuenta, tu vida pasada, todas tus actividades pecaminosas, ahora, como se llama, está ajustada, cerrada. Está terminada. Ahora bien, el hecho de que al cantar Hare Kṛṣṇa puedas terminar con la reacción de tus actividades pecaminosas no significa que vayas a repetir: "Oh, cometeré actividades pecaminosas y cantaré. Se ajustará. El saldo será cero".

No. No de esa manera. No cometas eso. Lo hecho, hecho está. No más. Ahora debe haber una vida pura: nada de sexo ilícito, nada de intoxicación, nada de juegos de azar y nada de comer carne. Se acabó. No es eso de: "Oh, estoy cantando Hare Kṛṣṇa. Voy al hotel a comer algo de carne". No. Entonces sería un gran pecado. No lo hagas. Entonces el canto de Hare Kṛṣṇa no dará fruto si cometes una ofensa.

¿Próximo?

Madhudviṣa: "Número siete: Instruir el nombre del Señor a los infieles."

Prabhupāda: Sí. Son infieles quienes no tienen fe en que el Señor y Su nombre son absolutos. Así como aquí, en este mundo material, el nombre y la persona son diferentes. Supongamos que te llamas John. Si yo canto "John, John, John", John podría estar a cien millas de distancia. No habría respuesta.

Pero el nombre, el santo nombre de Dios, Dios está presente en todas partes. Igual que la televisión. La televisión se transmite en algún lugar. Si tienes el aparato, la imagen aparece inmediatamente en tu habitación. Si es así materialmente, ¿cuánta posibilidad hay en el nombre espiritual de Kṛṣṇa? En cuanto cantas el nombre de Kṛṣṇa, Kṛṣṇa está inmediatamente en tu lengua.

¿Y qué es eso?

Madhudviṣa: ¿Siete?

Prabhupāda: No... sí

Madhudviṣa: "Instruyendo el santo nombre a los infieles."

Prabhupāda: Sí. Entonces, aquel que no tiene fe en que el nombre del Señor y el Señor mismo son lo mismo, que no hay diferencia, no debe ser instruido acerca de las glorias del Señor. Debe ser instruido para comprender, pero si no puede comprender, entonces no debe ser iniciado, o debe requerir algún tiempo para comprender. Pero siempre debes recordar que nāma cintāmaṇiḥ kṛṣṇaś caitanya-rasa-vigrahaḥ ( CC Madhya 17.133 ): Kṛṣṇa y el nombre de Kṛṣṇa no son diferentes.

Tan pronto como cantas Hare Kṛṣṇa, eso significa que Kṛṣṇa está danzando en tu lengua. Debes tener cuidado de esa manera. Así como si Kṛṣṇa... ofreces tanto respeto a tu maestro espiritual tan pronto como está presente, así si Kṛṣṇa está presente en tu lengua, ¡cuánto cuidado debes tener!

Así que siempre debes saber que Kṛṣṇa está ahí. Kṛṣṇa está siempre en todas partes. Dios está en todas partes, pero no lo comprendemos. Pero este canto en particular, tan pronto como cantas el santo nombre, significa que debes saberlo. Así que al asociarte con Kṛṣṇa te purificas. Śṛṇvatāṁ sva-kathāḥ ( SB 1.2.17 ).

Así como al relacionarse con el fuego uno se calienta, de igual manera, al relacionarse con Kṛṣṇa uno se purifica. Gradualmente uno se espiritualiza. Ya no hay nada material. Se acabó. Este es el proceso.

¿Entonces?

Madhudviṣa: "Número ocho: Comparación del santo nombre con la piedad material."

Prabhupāda: Sí. Ahora se está realizando esta función. No debe interpretarse como si estuviéramos realizando rituales religiosos. No. El ritual religioso es algo distinto. Esto es... aunque parezca un ritual, es trascendental. Está por encima de toda religión. Es un estudio de posgrado.

El proceso consiste en cómo desarrollar el amor a Dios. Esto está por encima de toda religión... La religión generalmente implica algún tipo de fe. Pero no se trata de fe. Se trata de desarrollar cuánto amas a Kṛṣṇa, o Dios. Por lo tanto, está por encima de toda religión. No es una religión común.

Religión significa... supongamos que eres cristiano, yo soy hindú. Tan pronto como este cuerpo termine, mi cristianismo o religión, todo terminará. Pero este amor a Dios no terminará. Te acompañará. En cada nacimiento que tengas, se desarrollará. Si puedes terminar, entonces irás directamente a Kṛṣṇa, de regreso a Dios, y terminarás con toda tu conexión material. Incluso si no puedes, te acompañará. Un activo. El saldo bancario no disminuirá. Aumentará.

¿Entonces?

Madhudviṣa: "Número nueve: Falta de atención al recitar el nombre sagrado."

Prabhupāda: Sí. Mientras cantas, nosotros también debemos escuchar. Eso es meditación. Hare Kṛṣṇa, estas dos palabras, Hare Kṛṣṇa, también las escucharás. Si escuchas, tu mente y tu lengua quedarán cautivadas. Esa es la meditación perfecta, el yoga de primera clase: escuchar y cantar.

¿Entonces?

Madhudviṣa: Y finalmente, el número diez: "El apego a las cosas materiales mientras se practica el canto".

Prabhupāda: Sí. Todo el proceso consiste en que vamos a transferir nuestro amor de la materia a Dios. Así que debemos tratar de minimizarlo. Será automático. Bhaktiḥ pareśānubhavo viraktir anyatra syāt ( SB 11.2.42 ).

Si de verdad desarrollas amor por Dios, entonces naturalmente te olvidas de amar todas estas tonterías materiales. Esa es la secuencia. Pero también deberías intentarlo. Deberías... esto sucederá. Es como cuando comes: poco a poco disminuye tu antojo después de comer. Cuando estás satisfecho, entonces dices: "No quiero más. Sí, lo estoy...".

De igual modo, la conciencia de Kṛṣṇa es tan maravillosa que, con su progreso, olvidas los placeres materiales y sin sentido. Y cuando alcanzas la perfección, ya no te importa nada de estas cosas materiales. Esta es la prueba.

No se puede decir que "progreso en la meditación al reducir mi apego material a la gratificación de los sentidos" sea lo mismo. Eso no es progreso. Progresar significa minimizar el apego material a la gratificación de los sentidos. Eso sí es progreso.

Ahora puedes cantar... ah, ya tienes esto... canta Hare Kṛṣṇa.

( Japa ) (pausa)

Canta Hare Kṛṣṇa.

( japa ) (continúan las oraciones para el sacrificio de fuego)

namaḥ apavitraḥ pavitro vā

sarvāvasthāṁ gato 'pi vā

yaḥ smaret puṇḍarīkākṣaṁ

sa bahyābhyantara-śuciḥ

śrī viṣṇu, śrī viṣṇu, śrī viṣṇu

(Garuḍa Purāṇa)


vande 'haṁ śrī-guroḥ śrī-yuta-pada-kamalaṁ śrī-gurūn vaiṣṇavāṁś ca

śrī-rūpaṁ sāgrajātaṁ saha-gaṇa-raghunāthānvitaṁ taṁ sa-jīvam

sādvaitaṁ sāvadhūtaṁ parijana-sahitaṁ kṛṣṇa-caitanya-devaṁ

śrī-rādhā-kṛṣṇa-pādān saha-gaṇa-lalitā-śrī-viśākhānvitāṁś ca

svāhā

Pon... ¿por qué la mano izquierda? ¡La mano derecha!


svāhā

svāhā

. . . (indistinto)


nama om viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya

bhūtale śrīmate bhaktivedānta-svāmin iti nāmine .

svāhā

Pon... siempre que diga esta svāhā.

svāhā

svāhā

nama oṁ viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya bhū-tale

śrīmate bhaktisiddhānta-sarasvatīti nāmine

śrī-vārṣabhānavī-devī-dayitāya kṛpābdhaye

kṛṣṇa-sambandha-vijṣāna-dāyine prabhave namaḥ

mādhuryojjvala-premāḍhya-śrī-rūpānuga-bhaktida -

śrī-gaura-karuṇā-śakti-vigrahāya namo 'stu te

namas te gaura-vāṇī-śrī-mūrtaye dīna-tāriṇe

rūpānuga-viruddhāpasiddhānta-dhvānta-hāriṇe

svāhā, svāhā, svāhā

namo gaura-kiśorāya sākṣād-vairāgya-mūrtaye

vipralambha-rasāmbhodhe pādāmbujāya te namaḥ

svāhā, svāhā, svāhā

namo bhaktivinodāya sac-cid-ānanda-nāmine

gaura-śakti-svarūpāya rūpānuga-varāya te

svāhā

svāhā

svāhā

gaurāvirbhāva-bhūmes tvaṁ nirdeṣṭā saj-jana-priyaḥ

vaiṣṇava-sārvabhaumaḥ śrī-jagannāthāya te namaḥ

svāhā

svāhā

svāhā

vāñchā-kalpatarubhyaś ca kṛpā-sindhubhya eva ca

patitānāṁ pāvenebhyo vaiṣṇavebhyo namo namaḥ

svāhā

svāhā

svāhā

namo mahā-vadānyāya kṛṣṇa-prema-pradāya te

kṛṣṇāya kṛṣṇa-caitanya-nāmne gaura-tviṣe namaḥ

svāhā

svāhā

svāhā

pañca-tattvātmakaṁ kṛṣṇaṁ bhakta-rūpa-svarūpakam

bhaktākhyaṁ bhaktāvatāraṁ namāmi bhakta-śaktikam

svāhā

svāhā

svāhā

Toma esto.


él kṛṣṇa karuṇā-sindho dīna-bandho jagat-pate

gopeśa gopikā-kānta rādhā-kānta namo 'stu te

svāhā

svāhā

svāhā

jayatāṁ, suratau, paṅgor, mamá, manda, mater, portón

estera, sarvasva, padām, bhojau, rādhā, madana, mohanau

(Sambandhādhideva Praṇāma)

svāhā

svāhā

svāhā

dīvyad, vṛnda, araṇya, kalpa, drumādhaḥ

śrīmad, ratna, agāra, siṁha, asana-sthau

śrī śrī, rādhā, śrīla, govinda, devau

preṣṭhā, devī, sevya, mānau, smarāmi

(Abhidheyādhideva Praṇāma)

svāhā

svāhā

svāhā

śrīman, rāsa, rasa, arambhī, vaṁśī, vaṭa, taṭa, sthitaḥ

karṣan, veṇu, svanair, gopīr, gopī, nāthaḥ, śriye, astu, naḥ

(Prayojanādhideva Praṇāma)

svāhā

svāhā

svāhā

tapta-kāñcana-gaurāṅgi rādhe vṛndāvaneśvari

vṛṣabhānu-sute devī praṇamāmi hari-priye

svāhā

svāhā

svāhā

Ahora levántate con este plátano.


(Las oraciones continúan)

namo brahmaṇya-devāya

go-brāhmaṇa-hitāya ca

jagad-dhitāya kṛṣṇāya

govindāya namo namaḥ


namo brahmaṇya-devāya

go-brāhmaṇa-hitāya ca

jagad-dhitāya kṛṣṇāya

govindāya namo namaḥ

namo brahmaṇya-devāya

go-brāhmaṇa-hitāya ca

jagad-dhitāya kṛṣṇāya

govindāya namo namaḥ

Coloca este plátano así.


hare kṛṣṇa hare kṛṣṇa kṛṣṇa kṛṣṇa hare hare

liebre rāma liebre rāma rāma rāma liebre liebre

hare kṛṣṇa hare kṛṣṇa kṛṣṇa kṛṣṇa hare hare

liebre rāma liebre rāma rāma rāma liebre liebre

hare kṛṣṇa hare kṛṣṇa kṛṣṇa kṛṣṇa hare hare

liebre rāma liebre rāma rāma rāma liebre liebre

Ahora inclínate. (Las oraciones continúan)


nama oṁ viṣṇu-pādāya kṛṣṇa-preṣṭhāya bhū-tale

śrīmate bhaktivedānta-svāmin iti nāmine.

Está bien.

Devotos: Jaya.

Prabhupāda: Ahora canta. Hare Kṛṣṇa. Canta.

Mujer joven: Disculpe, por favor. Necesito hablar con usted.

Prabhupāda: Por favor, espere.

Mujer joven: No.

Prabhupāda: Déjame terminar. Déjame terminar.

Viṣṇujana: No tienes que hablar con él.

Mujer joven: Sí, lo creo. Estás sentada ahí arriba, y toda esta gente está sentada aquí, y tú eres como si estuvieras en un trono. Y te sientes...

Viṣṇujana: No.

Mujer joven: ¿ Perdón? No, esto está mal.

Prabhupāda: Está bien. Cantemos.

( kīrtana ) ( prema-dhvanī ) Muchas gracias. (Los devotos ofrecen reverencias)

Prabhupāda: ¿Dónde está esa chica? ¿Se ha ido?

Viṣṇujana: Creo que Madhudviṣa se lo explicó. Ella no sabía nada sobre la reverencia y demás.

Prabhupāda: ¿Cuál fue su pregunta?

Viṣṇujana: Ella pensaba que nos inclinábamos ante ti como si fueras Dios. Le molesta esto, porque en la religión cristiana se dice: «No te inclines ante ningún hombre».

Prabhupāda: ¿Qué explicó?

Viṣṇujana: No lo sé.

Prabhupāda: (ríe) ¿No explicaste que nos inclinamos no como Dios, como representante de Dios? ¿No... no podías explicarlo así?

Madhudviṣa: Creo que está allí, por si quieres hablar con ella.

Viṣṇujana: Puedes explicárselo.

Tamāla Kṛṣṇa: Sí, será mejor que... se lo expliques. Quizás sea mejor que venga aquí y blasfeme.

Prabhupāda: Llámala. Llámala. Llámala. (pausa)

Prabhupāda: ¿Distribuir prasādam ?

Prabhupāda: Todos. ¿También afuera?

Upendra: ¿Prabhupāda? Mañana a las 12:30... te recogeremos entre... a las 12:15 para una conferencia en la Universidad.

Prabhupāda: ¿Cuál es el acuerdo?

Upendra: Es... es un auditorio pequeño. Tiene capacidad para setenta personas. Han publicado anuncios en la universidad y en el periódico universitario. Así que no tenemos ni idea de quién vendrá, pero ya lo han anunciado.

Prabhupāda: ¿Entonces podrás recaudar fondos?

Upendra: Indiscretamente. Les preguntaremos cuando se vayan. 

Śrī Caitanya-caritāmṛta Ādi-līlā 1.64

 




Śrī Caitanya-caritāmṛta Ādi-līlā 1.64



সেই ভক্তগণ হয় দ্বিবিধ প্রকার ।
পারিষদ্‌গণ এক, সাধকগণ আর ॥ ৬৪ ॥

sei bhakta-gaṇa haya dvi-vidha prakāra
pāriṣad-gaṇa eka, sādhaka-gaṇa āra

Palabra por palabra

sei — estos; bhakta-gaṇa — devotos; haya — son; dvi-vidha — de dos; prakāra — variedades; pāriṣat-gaṇa — devotos verdaderos; eka — una; sādhaka-gaṇa — futuros devotos; āra — la otra.

Traducción

Esos devotos puros son de dos clases: acompañantes personales [pāriṣats] y devotos neófitos [sādhakas].

Significado

Se considera que los servidores perfectos del Señor son Sus acompañantes personales, mientras que los devotos que se esfuerzan en alcanzar la perfección se llaman neófitos. Entre los acompañantes, algunos están atraídos por las opulencias de la Personalidad de Dios, y otros por el amor nupcial por el Señor. Los primeros se sitúan en el reino de Vaikuṇṭha para prestar servicio devocional reverente, mientras que los últimos se sitúan en Vṛndāvana para dedicarse al servicio directo de Śrī Kṛṣṇa.

lunes, 19 de octubre de 2026

Carta a Aniruddha - Seattle 19 de octubre 1968





19 de octubre de 1968


Mi querido Aniruddha,

Reciba mis bendiciones. He recibido debidamente su carta del 16 de octubre de 1968 desde San Francisco. Me ha pedido permiso para quedarse en San Francisco, pero creo que sus servicios serán necesarios en Los Ángeles. El grupo de Sankirtana irá a Los Ángeles muy pronto, y decidiré sobre usted cuando vaya. Mientras tanto, quédese en San Francisco y ayude a Cidananda como secretario.

Respecto al Dr. Bagchee, debemos tener siempre presente que practicamos el sistema de yoga más elevado, la Conciencia de Kṛṣṇa, y que no necesitamos ningún sistema de yoga de menor calidad. Seguramente habrá leído en el Bhagavad-gita, en el capítulo 6, último verso, que aquel que vive constantemente en la Conciencia de Kṛṣṇa es el yogui supremo (BG 6.47). Por lo tanto, el proceso que hemos adoptado no se puede comparar con ningún otro sistema de yoga. Eso es un hecho.

Espero que te encuentres bien de salud, y espero que nos veamos pronto.


Siempre tu mejor amigo,


AC Bhaktivedanta Swami 

Śrī Caitanya-caritāmṛta Ādi-līlā 1.63

 




Śrī Caitanya-caritāmṛta Ādi-līlā 1.63




ভবদ্বিধা ভাগবতাস্তীর্থভূতাঃ স্বয়ং বিভো ।
তীর্থীকুর্বন্তি তীর্থানি স্বান্তঃস্থেন গদাভৃতা ॥ ৬৩ ॥

bhavad-vidhā bhāgavatās
tīrtha-bhūtāḥ svayaṁ vibho
tīrthī-kurvanti tīrthāni
svāntaḥ-sthena gadā-bhṛtā

Palabra por palabra

bhavat — su gracia; vidhāḥ — como; bhāgavatāḥ — devotos; tīrtha — lugares sagrados de peregrinaje; bhūtāḥ — existir; svayam — en sí mismos; vibho — ¡oh, todopoderoso!; tīrthī-kurvanti — convierte en lugares sagrados de peregrinaje; tīrthāni — los lugares sagrados; sva-antaḥ-sthena — estando situado en sus corazones; gadā-bhṛtā — por la Personalidad de Dios.

Traducción

«Los santos de tu categoría son en sí mismos lugares de peregrinación. A causa de su pureza, son compañeros constantes del Señor y, por lo tanto, pueden purificar incluso los lugares de peregrinación.»

Significado

En este verso del Śrīmad-Bhāgavatam (1.13.10), Mahārāja Yudhiṣṭhira le habla a Vidura, santo tío suyo que le visitaba tras haber peregrinado por diversos lugares sagrados. Mahārāja Yudhiṣṭhira dijo a Vidura que los devotos puros como él son lugares sagrados personificados, porque la Suprema Personalidad de Dios está siempre con ellos en su corazón. Relacionándose con ellos, los pecadores son liberados de sus reacciones pecaminosas y, por tanto, dondequiera que vaya un devoto puro, es un lugar sagrado de peregrinación. La importancia de los lugares sagrados se debe a la presencia en ellos de devotos puros.

Lectura SB 07.09.08 - Seattle 21 de octubre 1968

Prabhupāda : . . . algo sobre las oraciones de Prahlāda Mahārāja. brahmādayaḥ sura-gaṇā munayo 'tha siddhāḥ sattvaikatāna-gatayo vacasāṁ...